piątek, 19 marca 2010
Izabela Chlewińska –
Ophelia is not Dead
Choreografia: Izabela Chlewińska
Współpraca: Jacek Owczarek
Muzyka: Jacek Grudzień, Radiohed
Izabela Chlewińska - choreografka, pedagog, tancerka. Absolwentka Akademii Muzycznej im. K. i G. Bacewicz, Katedry Rytmiki i Improwizacji Fortepianowej, w Łodzi. Ukończyła także Kurs Kwalifikacyjny dla Instruktorów Tańca Współczesnego.
Absolwentka Zarządzania Kulturą w Wymiarze Europejskim w Akademii Muzycznej w Krakowie.
Stypendystka prestiżowego stypendium DanceWeb w Wiedniu w 2008 roku oraz stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2009 roku. Aktorka i tancerka Teatru Nowego im K.Dejmka w Łodzi. Od 2004 związana z Teatrem Tańca Alter w Kaliszu.
Laureatka nagrody indywidualnej za rolę w spektaklu Pazur w reż. Witolda Jurewicza na Międzynarodowych Prezentacjach Współczesnych Form Tanecznych (Kalisz 2006 ). Zrealizowała spektakle autorskie: Sin Piel (premiera kwiecień 2005), Odcinek (premiera lipiec 2007) oraz Spadam toczę się i trwam, którego premiera odbyła się w Teatrze Nowym w maju 2008 roku.
Brała udział w projektach z tak wybitnymi twórcami jak: Nigel Charnock (współzałożyciel legendarnego DV8 Physical Theater), Gabriela Carrizo & Franck Chartier (Peeping Tom) Michael Schumacher czy Ray Chung.
Ophelia is not Dead
Spektakl został zrealizowany w ramach międzynarodowego projektu DanceWEB Europe Scholarship Programme for Contemporary Dance w Wiedniu w 2008r
wtorek, 9 marca 2010
Maria Stokłosa Prawa Półkula Wrocławska premiera
Prawa półkula
choreografia Marysia Stokłosa
reżyseria świateł Jan Cybis
dramaturgia Peter Pleyer
kostiumy Ola Staszko
muzyka LeTigre, Nina Simone, Erik McKenzie
tańczą Aleksandra Borys, Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
Zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta St. Warszawy i Fundacji Burdąg
Wrocławska Premiera - 13.03.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17
środa, 3 marca 2010
WIBRACJE TANECZNE vol.IV - Marysia Stokłosa - Prawa Półkula
Marysia Stokłosa
Prawa półkula
choreografia Marysia Stokłosa
reżyseria świateł Jan Cybis
dramaturgia Peter Pleyer
kostiumy Ola Staszko
muzyka LeTigre, Nina Simone, Erik McKenzie
tańczą Aleksandra Borys, Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
Zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta St. Warszawy i Fundacji Burdąg
Wrocławska Premiera - 13.03.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17
Projekt zainicjowany przez Marysię Stokłosę, choreografkę wykształconą i pracującą dotąd głównie poza Polską, powstaje we współpracy z Aleksandrą Borys, Haliną Chmielarz, Janem Cybisem, Haną Lee Erdman (USA), Joanną Leśnierowską, Weroniką Pelczyńską, Aleksandrą Staszko oraz Peterem Pleyerem (Niemcy), który objął spektakl artystyczną opieką.
„Prawa półkula” odsyła do tej części naszego mózgu, która potocznie kojarzy się z emocjami i irracjonalnymi czy intuicyjnymi zachowaniami. Tytuł spektaklu wskazuje jednak bardziej punkt wyjścia dla pracy, a nie cel czy jego temat. Stokłosa poszukuje ruchu w obszarach przypisywanych prawej części mózgu - takich jak orientacja w przestrzeni, myślenie obrazowe, wrażliwość muzyczna. Celem projektu nie jest jednak zaangażowanie w neurologiczne rozważania. Stanowią one jedynie pretekst do odkrycia fizycznego odpowiednika tego, co niezrozumiałe, nielogiczne i niewerbalne. Poetycka przestrzeń spektaklu ma uaktywnić zarówno zbiorową jak i indywidualną wrażliwość i wyobraźnię publiczności, odwołując się do jej wspomnień, wcześniejszych doświadczeń i emocji.
Informacje o artystach:
Marysia Stokłosa ukończyła wydział choreografii w School for New Dance Development (SNDO) w amsterdamskiej Hogeschool voor de Kunsten. Taniec współczesny studiowała w London Contemporary Dance School at The Place w Londynie. Jej dorobek twórczy to między innymi: „Let’s Dance Chopin” - Inauguracja XX Łódzkich Spotkań Baletowych, we współpracy z kompozytorem Januszem Stokłosą oraz Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Łódzkiej. Solo „Vacuum” (premiera w Melkweg Theater, Amsterdam; premiera polska - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Festiwal Temps d’Image, Warszawa, prezentowane m.in. również na Polskiej Platformie Tańca w Poznaniu); „Spotkanie1” – performens wideo stworzony we współpracy z artystką wizualną Julią Staniszewską i wymieniony przez magazyn Ballet Tanz jako ważna produkcja roku 2007 (CSW, Temps d’Image); „Burdąg” – film tańca (Przegląd sztuki Nova Polska w Lille, Polska Platforma Taniec.pl na Festiwalu Ciało/Umysł, Galeria Szu Szu w Warszawie);
Jako tancerka współpracowała z choreografem Jeremy Wadem. Tańcząc w jego przedstawieniach - „Glory oraz And pulled out their hair…” - występowała między innymi w Berlinie, Nowym Jorku, Brukseli, Barcelonie, Buenos Aires, Montevideo i Kopenhadze. Uczestniczyła również w projektach takich choreografów jak Sara Shelton Mann, Min Tanaka oraz Dick Wong. Jest autorką choreografii do kilku spektakli teatralnych. Prowadzi dom pracy twórczej Burdąg.
Peter Pleyer uczył się tańca w European dance development center przy Art Academy w Arnhem w Holandii. Pracował w Nowym Jorku z Yoshiko Chuma, jako tancerz i asystent choreografa oraz w Paryżu z Markiem Tompkinsem. Od lat współpracuje z Eszter Gal w Budapeszcie. Wystąpił na Impro Festiwal w Nowym Jorku oraz na paryskich obchodach dwudziestolecia contact improvisation. Opracowuje choreografie do własnych występów (jest laureatem konkursu choreograficznego w Groningen). Od 2000 roku mieszka w Berlinie. Ostatnio oddaje się zgłębianiu tajników teorii tańca. Często prowadzi i nadzoruje projekty performatywne w Niemczech i Szwecji. Koncentruje się tam na nowych metodach treningu tanecznego i kompozycji - takich, w których kluczową rolę odgrywa improwizacja. Swój spektakl „Choreographing books” prezentował w Browarze w Poznaniu. Peter jest współtwórcą projektów edukacyjnych dla choreografów w Berlinie, a także częścią osobowości fikcyjnej polskiej tancerki Veroniki Blumstein. Od 2007 pełni funkcję dyrektora artystycznego berlińskiego festiwalu młodej choreografii - Tanztage Berlin.
Jan Cybis - operator filmowy. Autor zdjęć do wielu filmów reklamowych, krótkometrażowych, teledysków oraz kilku filmów dokumentalnych. Od 2007 zajmuje się również reżyserią światła w spektaklach tańca, m.in. „Vacuum” Marysi Stokłosy, Solo Projekt 2009. Urodził się i mieszka w Warszawie.
Aleksandra Borys - po ukończeniu Szkoły Baletowej w Łodzi, dostała jedną z głównych ról w spektaklu "Opentaniec". Wzieła również udział w kilku projektach tanecznych Teatru Kierunek przy Śląskim Teatrze Tańca. Następnie studiowała techniki tańca współczesnego w Codarts - Rotterdam Dance Academy, gdzie współpracowała z wieloma choreografami z całego świata m.in. Edan Gorlicky (Izrael), Nannine Lenning (Holandia), Ivan Schauvliege (Belgia), Eugenia Demeglio (Włochy), Aleksandra Maciejewska (Polska). Brała również udział w programie rezydencjalnym Art Stations Foundation wraz z Konradem Szymańskim tworząc "Solo.06".
Hana Lee Erdman - studiowała historię sztuki oraz taniec w UCLA w Kalifornii. Występowała w San Francisco i w Europie. Miała przyjemność pracować z Sarą Shelton Mann, Jessem Curtissem, Smith/Wymore productions oraz Half Machine. Współpracuje z Kirą Kirsch występując i prowadząc „badania nad ruchem”. Od niedawna Hana mieszka w Berlinie gdzie dalej zajmuje się improwizacją i sztukami performatywnymi. Gra także w eksperymentalnym zespole muzycznym „drowning daisies”.
Joanna Leśnierowska - krytyk tańca, kurator; dramaturg; wykładowca UAM; autorka kilkudziesięciu tekstów o tańcu publikowanych w Polsce („Didaskalia”, „Teatr”) oraz poza jej granicami („Theater der Zeit” (Berlin), „Dance Today” (Izrael), „Dance Zone” (Praga); autorka rozdziału o teatrze tańca w w wielokrotnie wznawianym „Słowniku wiedzy o teatrze” (Wydawnictwo Park, Bielsko-Biała). Od 2004 roku kurator tańca w poznańskim Starym Browarze, gdzie stworzyła pierwszy w Polsce regularny, całoroczny cykl prezentacji i produkcji tańca współczesnego (www.starybrowarnowytaniec.pl). Od 2003 roku współprowadzi zespół, a od 2004 r. także stowarzyszenie, Towarzystwo Gimnastyczne, które obok produkowania spektakli („Whatever you wish”, 2003; „Obcojęzyczność”, 2005; „Nic”, 2007) prowadzi intensywną działalność edukacyjną (program warsztatów Towarzystwo Gimnastyczne zaprasza) i jest polskim partnerem prestiżowej europejskiej organizacji DanceWeb (www.towarzystwogimnastyczne.com).
Weronika Pelczyńska - urodzona 30.06.1985 w Warszawie. Absolwentka szkoły tańca SEAD (Salzburg Experimental Academy of Dance) w Austrii, inżynier Wydziału Inżynierii Produkcji Politechniki Warszawskiej. W latach 2008/2009 będąc członkiem zespołu Bodhi Project występowała w Austrii, Niemczech, Włoszech, Polsce, współpracując między innymi z: M. Kejzarem, J. Nelsonem, V. Justice, R. Hayden, E. Braun, T. Williamsem czy S. Sandronim. Doświadczenie sceniczne zdobywała przez ponad 3 lata w Teatrze Studio Buffo, oraz w produkcjach Teatru Tańca Mufmi w choreografii A. Piotrowskiej. W 2003 roku zdobyła złoty medal Mistrzostw Europy w disco dance formations z zespołem Volt. Ma również doświadczenie aktorskie związane z udziałem w kilku produkcjach telewizyjnych.
Ola Staszko - urodziła się 15.11.1975 w Warszawie. Studiowała Stosowane nauki społeczne na Uniwersytecie Warszawskim (1996-2000), a w latach 2003-2006 fotografię i projektowanie graficzne na Akademii Sztuk Pięknych i Projektowania Gerrit Reitveld w Amsterdamie. Swoją pracę artystyczną rozpoczęła jako fotograf. Jako asystentka scenografa współpracowała m.in. z Joanną Kaczyńską (Teatr Telewizji „Beztlenowce” reż. Łukasz Barczyk), Magdaleną Maciejewską („Bambini di Praga” w Teatrze Współczesny w Warszawie), Anną Wunderlich (przy realizacjach teatrów telewizji j np. „Pasożyt” Marcina Wrony czy filmach fabularnych „Nadzieja” w rez. Stanisława Muchy), Małgorzatą Szczęśniak (przy produkcji Teatru Telewizji „Wyzwolenie” w rez. Macieja Prusa). Od kilku lat pracuje jako kostiumograf. Jest autorką kostiumów następujących filmów: „Zmruż oczy” rez. A. Jakimowski (w 2003r. razem z Katarzyną Bartel -współautorką kostiumów, otrzymała nagrodę za kostiumy do tego projektu na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni), „Skaza” (teatr. TV) reż. M. Wrona, „Sztuczki” reż. A. Jakimowski, „Jak żyć” reż. S. Jakubowski, „Moja krew” reż. M. Wrona, „Hanoi – Warszawa” reż. K. Klimkiewicz. Marysię Stokłosę poznała w Amsterdamie, razem z tą znajomością rozwinęło się zamiłowanie do tańca współczesnego. W 2006 przygotowała kostiumy do jej spektaklu „Fall In D”.
Halina Chmielarz - urodzona w Toruniu w 1967 roku. W 1992 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Filmową Telewizyjną i Teatralną w Łodzi, Wydział Aktorski (pod opieką Jana Machulskiego). Od początku pracy artystycznej rozpoczęła poszukiwania języka teatralnego integrującego klasyczne, tradycyjne wykształcenie aktorskie ze wszystkimi zdobyczami teatru eksperymentalnego i autorskiego. Pracowała jednocześnie w teatrach instytucjonalnych: Teatrze Powszechnym w Łodzi, Teatrze Powszechnym w Radomiu, Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Rozmaitości w Warszawie, gdzie pod dyrekcją Piotra Cieplaka zagrała Miłosierną w słynnym spektaklu „Historia o Miłosiernej, czyli testament psa”; od lat współpracuje także z teatrami eksperymentalnymi: Teatrem Cinema z Michałowic, Teatrem Derevo z Sanki Petersburga, Teatrem Trust z Delhi. Od 1993 roku stale współpracuje z jednym z najbardziej znaczących teatrów alternatywnych w Polsce – TEATREM ÓSMEGO DNIA z Poznania. Brała udział w spektaklach plenerowych teatru: „Sabbat” 1993, „Szczyt” 1998, „A jednak się kręci” 1999, „Arka” 2000, „Czas Matek” 2006, które prezentowane były na największych festiwalach teatralnych Ameryki Łacińskiej, Europy i Azji, jak również w małych miasteczkach Polski i Europy Wschodniej. W 1998 roku współtworzyła niezależną grupę teatralną Teatr „Centymetr nad Ziemią”, z którą zrealizowała spektakl autorski „Sybilla” inspirowany prozą P. Lagerkvista. Od roku 2001 realizuje również projekty autorskie między innymi: „TWÓRCZOŚĆ - WSPÓLNE PRZESTRZENIE” (spektakl „Tort z Muchomora” oraz „Czemu nie dajesz mi spać” - inspirowane prozą Olgi Tokarczuk); jak również projekt pięcioletni realizowany we współpracy z Lolą Lince (założycielką i dyrektorką „Compania de danza experimental”, Guanajuato, Mexico), obejmujący spektakle „Un regalo de Eva” oraz „Feminas del Mundo” prezentowane między innymi na XXXI Międzynarodowym Festiwalu Teatralny Cervantino w Guanajuato w Meksyku oraz Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Malta w Poznaniu. Halina pracuje również jako pedagog, prowadząc warsztaty „Świadomość ciała- techniki treningu aktorskiego” zarówno z profesjonalistami, jak i amatorami. W marcu 2009 roku brała udział w projekcie „Happy Project” (www.happyproject.pl) dokumentującym pracę Nigela Charnocka nad spektaklem „Happy”, realizowanym w ramach projektu Stary Browar Nowy Taniec, Art Stations Foundation w Poznaniu.
Spektakl Stokłosy pozbawiony jest oczywistej ciągłości, lecz mimo to wydaje się spójny – na głębszym poziomie, na którym odbywa się szczegółowe badanie uwarunkowań ruchu scenicznego. Kolejne sceny rozwijają inne jego aspekty, wiążące się ze sobą poprzez przeciwstawienie lub/i komplementarność, np. zapoznawanie się z przestrzenią i jak gdyby poszerzanie jej (a zarazem scenicznego mikrokosmosu, jak w scenie pierwszej), introwertyczność ruchu, przeniesionego do wnętrza ciała i rozpływającego się w nim, a także redukcja ruchu do mimiki (solo Leśnierowskiej), uaktywnianie i budzenie ciała (scena grupowa z alogicznym tekstem), gra z kształtem ciała i wzajemną interakcją dwóch ciał-brył, czyli połączenie improwizacji kontaktowej i taneczno-sportowych zapasów w wersji żeńskiej (Leśnierowska/Erdman), zamiatanie, ogarnianie trójwymiarowości przestrzeni (podłoga, boki, środek, pion: solo Borys), wypreparowanie oznaki emocji, czyli śmiechu i wspisanie jej w ciało (duet Borys/Pelczyńska), eksplorowanie ruchu i jego możliwości, impulsów, potencjału, poprzez repetycje i amplifikację (solo Pelczyńskiej). Stałym motywem jest też kompozycja wizualno-przestrzenna, jaką ubrane w stroje o podobnych tonacjach tancerki tworzą zarówno poprzez ruch, jak i zatrzymania.
Pod koniec spektaklu wszystkie artystki stają tyłem do publiczności i obejmują się. Scena ta przypomina ćwiczenie percepcji widzów – tancerki rozdzielają się bardzo powoli, najpierw stojąc w bezruchu, potem nieznacznie zmieniając sposoby objęcia (za ramiona lub pas), wreszcie rozszczepiając się, co przywodzi na myśl neuronowe połączenia, szukające nowych dróg i odbudowujące się, również pod wpływem kolejnych, nieznanych bodźców. Grupowa sekwencja puentuje zarazem sam spektakl i metodę pracy, czyli nieskończone możliwości improwizacji i ruchowych połączeń.
Julia Hoczyk
Pogranicza tańca i taneczne laboratoria
kultura enter
Miesięcznik wymiany idei
wtorek, 26 stycznia 2010
WIBRACJE TANECZNE vol.III - TOMASZ BAZAN / ROMUALD KRĘŻEL - IDIOTA albo TRANS - Wrocławska premiera
TOMASZ BAZAN / ROMUALD KRĘŻEL,,IDIOTA albo TRANS”reżyseria, choreografia, koncept:TOMASZ BAZANmuzyka:STEVEN REICHwykonanie:TOMASZ BAZANROMUALD KRĘŻELkonsultacje artystyczne:Richard Dennis, Tania Androwska, Janusz Opryński Spektakl jest częścią projektu o roboczej nazwie ,,DOSTOJEWSKI” pod kierunkiem artystycznym Janusza Opryńskiego Wrocławska Premiera - 20.02.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17
Z ruchem ciał precyzyjnie skoordynowano efekty wizualne i dźwiękowe. Multiplikacje projekcji, zmiany oświetlenia, a także modulowana muzyka towarzyszą sekwencjom gestów, wywołując wrażenie nieustannych wzajemnych interakcji. Wydaje się, że w przestrzeni scenicznej krąży specyficzny rodzaj energii, zespalającej w całość wszystkie elementy widowiska. Jest to energia tajemnicza i nadludzka, która czyni ze spektaklu Bazana studium transu.
Kamila Dworniczak
Sztuka ,,Idiota albo trans” w wykonaniu Tomasza Bazana oraz Romualda Krężla, ośmielę się stwierdzić, miała właściwości halucynogenne, tudzież hipnotyzujące. Słowo połączone z ruchem a wypowiadane przez ciało, umożliwiało teleportację w stan, w którym przestajemy odczuwać działanie własnej świadomości. To właśnie ciało staje się swojego rodzaju językiem, którym porozumiewają się aktorzy-tancerze będący w transie.
Cała akcja rozgrywa się na planie prostokąta, który jest jakby planszą dla poruszających się ciał. Aktorzy wędrują po wyznaczonych, acz niewidzialnych ścieżkach, które tworzą trasę na kształt labiryntu. Poruszają się w sposób określony, sprawiający wrażenie zaprogramowanego.
To, co odnajduje najsilniejszy wydźwięk w prezentacji, to przede wszystkim rytm, w jaki wprowadzone są ciała. Tutaj należą się duże brawa dla Panów z Teatru Maat Projekt za koordynację i stworzenie bardzo dobrze zharmonizowanego duetu. Kroki jednego aktora są mocno zsynchronizowane z chodem drugiego. Podobnie jest z innymi czynnościami, takimi jak klaskanie w dłonie, przewracanie drewnianych krzeseł, czy chociażby upadanie z silnym uderzeniem o podłogę.
Spektakl nie tylko doskonale oddaje specyfikę transu, ale przez wspomniany wcześniej rytm, przez towarzyszące mu dźwięki, słowa, przez kolor ograniczony głównie do zestawienia czerni z bielą, wreszcie – przez formy przekształceń ciał – w ten trans momentami rzeczywiście wpędza.
Justyna Sołtys
Informacje o artystach:
TOMASZ BAZAN - twórca, założyciel i reżyser Teatru Maat Projekt; pracownik artystyczny Centrum Kultury w Lublinie – dyrektor Teatru Maat Projekt; Twórca i dyrektor artystyczny Międzynarodowego MAAT FESTIVAL. Ukończył wydział Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej o specjalizacji krytyka i animacja dzieł sztuk plastycznych. Tancerz, choreograf. Przez rok uczeń francuskiego malarza i scenografa Jeana Marco. Współpracował z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzienice, Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea, Inernational Theatre Art Of Now, Compagne le Sablier,Les Kurbas Theatre. Szeroko pojmowanego tańca uczył się u wielu znakomitych tancerzy i mistrzów sztuk walki. Od lat zgłębia style wschodnich sztuk walki, specjalizuje się w stylu Lang. Rezydent Art Stations Kulczyk Foundation (2008). Od roku 2004 prowadzi swój własny, niezależny Teatr Maat Projekt realizujący swój własny program treningu fizycznego i poszukiwań kulturowych (z siedzibą w Centrum Kultury w Lublinie). Laureat nagrody Prezydenta Miasta Lublina za całokształt pracy artystycznej, Nagrody kultury w dziedzinie teatr 'Żuraw 2009', TVP, konkursu Baltic Movement Contest.
ROMUALD KRĘŻEL – absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, związany z Teatrem Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi za dyrektury Zbigniewa Brzozy, gdzie grał w spektaklach: „Słońce w kuchni” na podstawie opowiadania Iwaszkiewicza w reżyserii Marcina Brzozowskiego oraz „Choroba młodości” w reżyserii Ireneusza Janiszewskiego. Twórca niezależny, niezwiązany z żadną instytucją teatralną i poszukujący. Współzałożyciel Republiki Warszawa – Stowarzyszenia Twórców Niezależnych, współpracuje z 1500m² do wynajęcia na warszawskim Solcu, z Teatrem Maat i Centrum Kultury w Lublinie oraz Teatrem Szwalnia w Łodzi założonym przez Marcina Brzozowskiego. Bada współczesne aktorstwo w kontekście zmieniających się warunków teatralnych poprzez warsztaty Techniki Improwizacji Stephena Booka.
Teatr Maat Projekt -
Od kilku lat (2004) w Lublinie działa też inna interesująca grupa, która tworzy projekty na pograniczu teatru i tańca – to Teatr Maat Projekt pod kierownictwem Tomasza Bazana, kulturoznawcy i animatora kultury. Bazan współpracował między innymi z OPT "Gardzienice", Stowarzyszeniem Teatralnym „Chorea”, był uczniem francuskiego malarza i scenografa, Jeana Marco, a także wielu polskich i zagranicznych tancerzy oraz choreografów. Od lat trenuje wschodnie sztuki walki. Jest laureatem kilku nagród – wyróżnienia Doliny Kreatywnej w dziedzinie teatru (2007) oraz prezydenta Miasta Lublina za całokształt pracy artystycznej – a ponadto zwycięzcą trzeciego Solo Projektu, jedynego w Polsce programu rezydencyjnego dla młodych choreografów (poznański Stary Browar, 2008), dzięki któremu przygotował solowę etiudę Lang. Ściśle współpracuje z Teatrem Ciała Limen Sylwii Hanff.
Działania Maat i Bazana wymykają się definicjom tradycyjnych dziedzin sztuki, sytuując raczej na ich przecięciu, tam, gdzie dochodzi do zaskakujących spotkań, rozsadzających ramy gatunków scenicznych czy performatywnych. W pracy zespołu ogromną rolę odgrywa intensywny trening psychofizyczny. Dlatego wielkie znaczenie przypisuje się ruchowi, gestom i plastyczności ciała. Równie ważna jest strona wizualna, przejawiająca się w intrygującej (często onirycznej) scenografii, kostiumach i grze światła. Sam trening i działania sceniczne wyróżniają się synkretyzmem, czerpiąc z wielu źródeł, lecz wzbogacając je własnymi pomysłami i twórczymi przekształceniami. Najsilniejszą inspiracją w pracy zespołu jest jednak taniec buto oraz taniec intuitywny, a także szerzej pojęta estetyka japońskiej kultury i sztuki.
Grupa swoje spektakle pokazywała na wielu festiwalach i imprezach kulturalnych w Lublinie, między innymi Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Konfrontacje”, Studenckim Ogólnopolskim Festiwalu Teatralnym „Kontestacje” oraz Forum Tańca Współczesnego. Odnoszę wrażenie, że zespół ten staje się powoli jedną z najciekawszych polskich grup w obrębie poszukiwań teatralno-ruchowych, zaś jego „inność”, sięganie po rzadką technikę (buto) jawi się jako dodatkowy i intrygujący wyróżnik.
Wibracje Taneczne - Caffe Latte
Scena Impartu zabrzmiała tupotem bosych stóp, popiskiwaniem klarnetu i sapaniem zmęczonego tancerza. Co to było?
"Caffe Latte" to spektakl rozedrgany, "wciskający się" w oczy, uszy, mózg i trzewia. Tancerz, piękna tancerka i dwóch muzyków momentalnie nawiązali z widzami intymny kontakt. Zmusili ich do przemyśleń, szybkiego kojarzenia faktów, sięgania do pokładów własnych doświadczeń. Moje zdjęcia dzielą się na dwa rodzaje: ostre i rozmazane. Bardziej mi pasują te drugie - tańczące. Bardziej przystają do tego, co zobaczyłam na scenie Impartu. Etiudy taneczne to mgnienia wspomnień realno-nierealnych, cielesno-duchowych, szaro-czerwonych. Ten taniec to "dusza" skrzypiec, klarnetu i saksofonu. To robak zdeptany, a następnie z czułością pogrzebany. To kobieta i mężczyzna, światło i ciemność, delikatność i pierwotna samcza chuć. Nie pamiętam, kiedy podobały mi się moje zdjęcia tak jak właśnie te - tańczące. Nie wiem, czy kiedykolwiek widziałam tak przejmujący spektakl taneczny.
Gorąco polecam!
Barbara Maliszewska - BasiaM
niedziela, 3 stycznia 2010
środa, 23 grudnia 2009
Caffe Latte
Dialog tancerzy, muzyków, a nawet więcej: fascynacja sobą, uwodzenie się wzajemne, krzyżowe tancerzy i muzyków to jakby korzenie spektaklu, z którego wyrasta pień, rozgałęzia się coraz bardziej, a wszystko na oczach uwodzonej widowni. Dada gada, a zarazem opowiada o gadaniu i zaprzecza temu gadaniu. Tańczy i zaprzecza tańczeniu. Nadaje o pomieszaniu języków przy budowie wieży Babel, a zarazem o błogosławieństwie tego pomieszania.
Całą czwórkę cechuje łapczywość na muzykę, łapczywość na taniec, łapczywość na sztukę, na życie w ogóle. Z tej łapczywości mogą wyjść nici, mogą i tkaniny cudnej maści. Ale bez tej łapczywości ani rusz.
"Co ta Dada nam gada"
Tadeusz Skutnik
Całą czwórkę cechuje łapczywość na muzykę, łapczywość na taniec, łapczywość na sztukę, na życie w ogóle. Z tej łapczywości mogą wyjść nici, mogą i tkaniny cudnej maści. Ale bez tej łapczywości ani rusz.
"Co ta Dada nam gada"
Tadeusz Skutnik
Caffe Latte
Dynamiczne miniatury taneczne w wykonaniu tancerzy Dady - fizyczny, transowy taniec Bzdyla i inspirowane tańcem baletowym ruchy Chmielewskiej - przeplatane są z efektownymi partiami muzycznymi głównie na saksofon (Szamburski) i skrzypce (Zakrocki). Nad popisami solowymi wyraźnie dominuje jednak próba porozumienia za pomocą tańca i muzyki. Zaskakująco dobrze - jak na teatr tańca - wypadają kwestie mówione. Dzięki rzadkiemu w teatrze równouprawnieniu wszystkich uczestników, spektakl ma nietypowy, pulsacyjny rytm.
Wspólny projekt Dady i SzaZy jest sukcesem z jeszcze innego powodu. Ta propozycja wykracza poza granice teatru tańca, a przynajmniej łamie jego schemat z tańcem jaką dyscypliną wiodącą i upodrzędnioną względem niego warstwą instrumentalną. Fuzja tańca i muzyki, zabarwionych niebanalnym humorem (m.in. przekorne nawiązanie do słynnego "niemego" utworu "4'33" Johna Cage'a) dobrze komponują się też z Malarnią Teatru Wybrzeże, sceną znaną z ambitniejszych produkcji Wybrzeża. Pomysł na zaproszenie Teatru Dada von Bzdülöw na scenę kojarzoną z teatrem dramatycznym, po raz kolejny okazuje się bardzo dobrym posunięciem.
"Kawa po mistrzowsku"
Łukasz Rudziński
Wspólny projekt Dady i SzaZy jest sukcesem z jeszcze innego powodu. Ta propozycja wykracza poza granice teatru tańca, a przynajmniej łamie jego schemat z tańcem jaką dyscypliną wiodącą i upodrzędnioną względem niego warstwą instrumentalną. Fuzja tańca i muzyki, zabarwionych niebanalnym humorem (m.in. przekorne nawiązanie do słynnego "niemego" utworu "4'33" Johna Cage'a) dobrze komponują się też z Malarnią Teatru Wybrzeże, sceną znaną z ambitniejszych produkcji Wybrzeża. Pomysł na zaproszenie Teatru Dada von Bzdülöw na scenę kojarzoną z teatrem dramatycznym, po raz kolejny okazuje się bardzo dobrym posunięciem.
"Kawa po mistrzowsku"
Łukasz Rudziński
niedziela, 13 grudnia 2009
Subskrybuj:
Posty (Atom)
