wtorek, 26 stycznia 2010

Wibracje Taneczne - Caffe Latte

Scena Impartu zabrzmiała tupotem bosych stóp, popiskiwaniem klarnetu i sapaniem zmęczonego tancerza. Co to było?

"Caffe Latte" to spektakl rozedrgany, "wciskający się" w oczy, uszy, mózg i trzewia. Tancerz, piękna tancerka i dwóch muzyków momentalnie nawiązali z widzami intymny kontakt. Zmusili ich do przemyśleń, szybkiego kojarzenia faktów, sięgania do pokładów własnych doświadczeń. Moje zdjęcia dzielą się na dwa rodzaje: ostre i rozmazane. Bardziej mi pasują te drugie - tańczące. Bardziej przystają do tego, co zobaczyłam na scenie Impartu. Etiudy taneczne to mgnienia wspomnień realno-nierealnych, cielesno-duchowych, szaro-czerwonych. Ten taniec to "dusza" skrzypiec, klarnetu i saksofonu. To robak zdeptany, a następnie z czułością pogrzebany. To kobieta i mężczyzna, światło i ciemność, delikatność i pierwotna samcza chuć. Nie pamiętam, kiedy podobały mi się moje zdjęcia tak jak właśnie te - tańczące. Nie wiem, czy kiedykolwiek widziałam tak przejmujący spektakl taneczny.

Gorąco polecam!

Barbara Maliszewska - BasiaM


środa, 23 grudnia 2009

Caffe Latte

Dialog tancerzy, muzyków, a nawet więcej: fascynacja sobą, uwodzenie się wzajemne, krzyżowe tancerzy i muzyków to jakby korzenie spektaklu, z którego wyrasta pień, rozgałęzia się coraz bardziej, a wszystko na oczach uwodzonej widowni. Dada gada, a zarazem opowiada o gadaniu i zaprzecza temu gadaniu. Tańczy i zaprzecza tańczeniu. Nadaje o pomieszaniu języków przy budowie wieży Babel, a zarazem o błogosławieństwie tego pomieszania.
Całą czwórkę cechuje łapczywość na muzykę, łapczywość na taniec, łapczywość na sztukę, na życie w ogóle. Z tej łapczywości mogą wyjść nici, mogą i tkaniny cudnej maści. Ale bez tej łapczywości ani rusz.

"Co ta Dada nam gada"
Tadeusz Skutnik

Caffe Latte - foto: Karolina Karwan


Caffe Latte

Dynamiczne miniatury taneczne w wykonaniu tancerzy Dady - fizyczny, transowy taniec Bzdyla i inspirowane tańcem baletowym ruchy Chmielewskiej - przeplatane są z efektownymi partiami muzycznymi głównie na saksofon (Szamburski) i skrzypce (Zakrocki). Nad popisami solowymi wyraźnie dominuje jednak próba porozumienia za pomocą tańca i muzyki. Zaskakująco dobrze - jak na teatr tańca - wypadają kwestie mówione. Dzięki rzadkiemu w teatrze równouprawnieniu wszystkich uczestników, spektakl ma nietypowy, pulsacyjny rytm.

Wspólny projekt Dady i SzaZy jest sukcesem z jeszcze innego powodu. Ta propozycja wykracza poza granice teatru tańca, a przynajmniej łamie jego schemat z tańcem jaką dyscypliną wiodącą i upodrzędnioną względem niego warstwą instrumentalną. Fuzja tańca i muzyki, zabarwionych niebanalnym humorem (m.in. przekorne nawiązanie do słynnego "niemego" utworu "4'33" Johna Cage'a) dobrze komponują się też z Malarnią Teatru Wybrzeże, sceną znaną z ambitniejszych produkcji Wybrzeża. Pomysł na zaproszenie Teatru Dada von Bzdülöw na scenę kojarzoną z teatrem dramatycznym, po raz kolejny okazuje się bardzo dobrym posunięciem.


"Kawa po mistrzowsku"
Łukasz Rudziński

Caffe Latte - foto: Karolina Karwan



niedziela, 6 grudnia 2009

WIBRACJE TANECZNE - 22.01.2010

SzaZa & Dada von Bzdülöw

Caffè Latte

Teatr Dada von Bzdülöw: Katarzyna Chmielewska i Leszek Bzdyl
SzaZa: Paweł Szamburski i Patryk Zakrocki
Kostiumy: Kasia Piątek
Reżyseria świateł: Michał Kołodziej

Wrocławska Premiera - 22.01.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17


produkcja: Stowarzyszenie Teatru Dada von Bzdülöw
przy wsparciu: Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego
podziękowania dla Domu Pracy Twórczej w Burdągu

Katarzyna Chmielewska (1974)
- tancerka, aktorka i choreograf
- współzałożycielka Teatru Dada von Bzdülöw z Gdańska

W 1993 ukończyła Państwową Szkołę Baletową w Gdańsku. W latach 1993-94 pracowała jako tancerka klasyczna w Państwowej Operze Bałtyckiej w Gdańsku. W 1994-95 współpracowała z Gdańskim Teatrem Tańca. W 1996-97 studiowała taniec współczesny w Brukseli w P.A.R.T.S (Performing Arts Research and Training Studios). Pomiędzy 1997-2000 pracowała w Teatrze Miejskim w Gdyni.

Od 1993 współtworzy wraz z Leszkiem Bzdylem Teatr Dada von Bzdülöw. W ramach swej pracy artystycznej w Teatrze prowadzi lekcje techniki tańca współczesnego i improwizacji, realizuje autorskie choreografie, m.in. Si (2000), Dialogus in conventione (2001), so beautiful (2002), Bonsai (2005), Juicy Flesh (2005), Karnacja (2007) oraz występuje w większości przedstawień: Magnolia (2003), Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń (2004, w ramach Trans Dance Europe), Eden (2006), Faktor T (2008, w ramach współpracy z Dance Advance z Filadelfii), Czerwona Trawa (2009). Dotychczas współpracowała także z wieloma innymi choreografami, m.in: Roberto Olivan, Melisa Monteros, Tatiana Baganowa, Avi Kaiser, Chiharu Mamiya. Realizuje również choreografie i ruch sceniczny dla polskich teatrów dramatycznych: Teatr Miejski w Gdyni: Nie przerywajcie zabawy (1997), Teatr Wybrzeże w Gdańsku: Monologii Waginy (2002), Zwyczajne Szaleństwa (2003), Orkiestra Titanic (2007), Farsa z Walworth (2007), Teatr Jaracza w Olsztynie: Wesele u drobnomieszczan (2009), Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu: Zemsta (2009). Brała udział w wielu międzynarodowych projektach i warsztatach m.in. Landscape X w Sztokholmie, X-group (P.A.R.T.S, Bruksela 2000), real time composition/coaching z Michaelem Schumacherem (Stary Browar Poznań, 2007).


Leszek Bzdyl (1964)
- tancerz, aktor, choreograf, reżyser
- założyciel i lider artystyczny Teatru Dada von Bzdülöw

Na zawodowej scenie teatralnej od 1987 roku (Wrocławski Teatr Pantomimy Henryka Tomaszewskiego 1987-1990; Teatr Ekspresji Wojciecha Misiuro 1990-92). W 1993 roku założył Teatr Dada von Bzdülöw, w którym reżyseruje, tworzy choreografie i występuje w większości przedstawień. Z Teatrem Dada von Bzdülöw wystąpił w 17 krajach Europy oraz w Indiach, w USA oraz w Izraelu. Wielokrotnie nagradzany za działalność artystyczną: Nagroda Artystyczna Prezydenta Miasta Gdyni za rok 1998 i Prezydenta Miasta Gdańska za rok 1999. W 1999 roku otrzymał również Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. W roku 2002 był stypendystą miasta Gdańska. W 2007 roku uhonorowany został nagrodę teatralną Marszałka Województwa Pomorskiego oraz otrzymał Sztorm Roku w plebiscycie czytelników Gazety Wyborczej-Trójmiasto. W 2007 roku został laureatem Theatre Pasta International Theatre Awards w Indiach.
Jako choreograf i twórca ruchu scenicznego współpracuje z teatrami dramatycznymi w Polsce. Dotychczas uczestniczył w realizacji ponad 50 przedstawień, m.in.: Opowiadania dla dzieci (w reżyserii P.Cieplaka, Teatr Narodowy W 2009 roku wyreżyserował Cyrana de Bergerac Edmunda Rostanda na scenie Teatru im. Modrzejewskiej w Legnicy.
Brał udział w licznych projektach międzynarodowych, m.in: The Rape of Europe - Landscape X (Interkult, Sztokholm), In the body (Bałtycki Uniwersytet Tańca - Gdańsk), Drop Dead Gorgeous (koprodukcja Teatru Dada z Vincent Dance Theatre / Anglia), Co-Operacja (Gdańsk, Genewa, Paryż) W 2004 wyreżyserował spektakl ODYS-SEAS na terenach Stoczni Gdańskiej w ramach europejskiego projektu SEAS.
Od 1990 prowadzi warsztaty teatralne i lekcje tańca w Polsce i za granicą (Anglia, Czechy, Francja, Finlandia, Niemcy, Szwecja, USA, Zimbabwe).

Patryk Zakrocki (1974)
(www.myspace.com/zakrocki)
- muzyk, improwizator i kompozytor

Podjął na własną rękę naukę muzyki i gry na różnych instrumentach, pobierał również lekcje kompozycji u prof. B. Schaeffera i muzyki orientalnej u M. Pomianowskiej. Zajmuje się muzyką kameralną, elektroakustyczną i słuchowiskiem. Skrzypek, perkusista, autor muzyki teatralnej, filmowej i bajkowej. Prowadził przez 2 lata cotygodniowy cykl koncertow Galimadjaz spajający środowisko warszawskich improwizatorów i zespoły: Meoma, EA, Tupika; współpracował z grupą Mitch&Mitch, Baaba, kwartetem smyczkowym Nonstop, projektami Plain music i Improvisersensemble. Opublikował w Polsce i za granicą 10 albumów płytowych, jest autorem muzyki do spektakli m.in. P.Cieplaka, K.Globisza, P. Miśkiewicza i filmów m.in. M. Pieprzycy, K. Kozyry, jak również wielu filmów dokumentalnych i krótkometrażowych i niemych. Obecnie gra w duecie SzaZa na altówce i elektrycznej mbirze, zmienia melodyjki w starych pozytywkach i prowadzi Zakład Produkcji Dźwięku. www.zaklad.org

Paweł Szamburski (1980)
(www.myspace.com/szamburski)
- klarnecista, improwizator
- animator kultury

Studiował na wydziale Antropologii Kultury oraz Muzykologii UW. Współtworzy niezależne wydawnictwo LadoAbc oraz Stowarzyszenie Kulturalne Lado Szamburski jest członkiem grupy badaczy puszczy dźwiękowej – Horny Trees, założycielem i liderem zespołu Meritum, od wielu lat prowadzi autorski cykl imprez z muzyką improwizowaną „Djazzpora”. W solowym projekcie „RepeatOne” komponuje muzykę na klarnet przetwarzany i amplifikowany. Udziela się również w takich projektach jak: Cukunft, kwartet klarnetowy Ircha, Tupika. W duecie SzaZa – Szamburski / Zakrocki tworzy muzykę dla filmu, teatru, kina niemego oraz tańca współczesnego (min. „Auto Da Fe” reż. Paweł Miśkiewicz - Stary Teatr, „Wątpliwość” reż. Piotr Cieplak Teatr Polonia, „Gwiazdy spadają w sierpniu” reż. Marcin Liber - Muzeum Powstania Warszawskiego, „Utwór Sentymentalny na 4 Aktorów“ reż. Piotr Cieplak - Teatr Montownia, „Salamandra” reż. G. Roszal - Święto Kina Niemego, „Solo na Pradze“ reż. Zbigniew Kowalski Studium Teatralne, „Przed Południem Przed Zmierzchem“ reż. Piotr Cieplak, Leszek Bzdyl, Teatr Nowy). Grał lub współpracował z takimi artystami jak: Raphael Rogiński, Tomasz Duda, Patryk Zakrocki, Macio Moretti, Tomasz Stańko, Mikołaj Trzaska, Paul Brody, Joe McPhie, Wacław Zimpel, Norbert Kubacz, Noel Akchote, Dj Eprom, Bartosz Weber, Kuba Kossak, Dj Lenar, Maciej Bielawski, Michał Górczyński, Hubert Zemler.

Wibracje Taneczne - SzaZa & Dada von Bzdülöw - 22.01.2010

Cykliczne Spotkania z Tańcem Współczesnym ,,Wibracje Taneczne” w Centrum Sztuki Impart

Projekt realizowany w Centrum Sztuki Impart we Wrocławiu. Jego główną ideą jest prezentacja najnowszych tendencji polskiej i światowej sztuki tańca, głównych nurtów w choreografii, wspieranie ciekawych projektów międzynarodowych z udziałem polskich twórców, przybliżanie najważniejszych ośrodków tańca współczesnego działających na świecie. Program ukazujący całościowe i integralne podejście do sztuki tańca.



SzaZa & Dada von Bzdülöw

Caffè Latte

Teatr Dada von Bzdülöw: Katarzyna Chmielewska i Leszek Bzdyl
SzaZa: Paweł Szamburski i Patryk Zakrocki
Kostiumy: Kasia Piątek
Reżyseria świateł: Michał Kołodziej

Wrocławska Premiera - 22.01.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17


produkcja: Stowarzyszenie Teatru Dada von Bzdülöw
przy wsparciu: Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego
podziękowania dla Domu Pracy Twórczej w Burdągu

SzaZa uwiodła Teatr Dada.
Dada uwiodło SzaZę.
Uwiedzeni sobą nawzajem zdecydowali się, by na oczach widzów wypić Caffè latte. Bezwstydnie sączyć będą zatem ten zadziwiający napój, który nie jest pobudzającą kawą, ani też zdrowym mlekiem. Ten napój jest zupełnie nieokreślony i niejako zagubiony w czasie kawiarnianego popołudnia. Zatem SzaZa i Dada popijając to coś nieokreślonego, czyli tytułową Caffè latte, i nie mając nic ciekawszego do zrobienia, uwodzić się będą po raz drugi, po ra trzeci, po raz czwarty... A że czasy sceniczne pełne są nowej performatywnej estetyki, to i Dada / SzaZa czynić to będzie w kontekście... eksperymentalnego aspektu zabawy, lub też w kontekście zabawowego aspektu eksperymentu. SzaZa i Dada uwodzić się będą na oczach tych, którzy zdecydują się uczestniczyć w zdarzeniu, co nie chce być ani spektaklem inkrustowanym muzyką, ani też koncertem uatrakcyjnionym tanecznymi figurami. Caffè latte
nie chce być dziełem skończonym. Caffè latte chce uwodzić mimo wszelkich konsekwencji spadających prędzej czy później na... uwodzicieli.

Caffè Latte to wspólne przedsięwzięcie Teatru Dada von Bzdülöw z Gdańska oraz warszawskiego duetu muzycznego SzaZa. Caffè Latte to połączenie dwóch różnych środowisk artystycznych - warszawskich muzyków niezależnych związanych ze środowiskiem Lado oraz tancerzy, choreografów i aktorów z Trójmiasta. Caffè Latte to wymiana energii między muzyką i tańcem, którym sprzyja „bycie razem“. Zarazem jednak, twórcy Caffè Latte, wiedząc że owemu naturalnemu połączeniu muzyki i tańca grozi estetyczne samozadowolenie, decydują się na otwartą strukturę zdarzenia, przypadkowość i swobodną kreację.

niedziela, 8 listopada 2009



WIBRACJE TANECZNE - 04.12.2009

Cykliczne Spotkania z Tańcem Współczesnym
,,Wibracje Taneczne” w Centrum Sztuki Impart












WIECZÓR PIERWSZY: 04.XII 2009
Godz: 19.00
Miejsce:
Centrum Sztuki IMPART
50-412 Wrocław,ul. Mazowiecka 17

Dyrektor Naczelny i Artystyczny - Anna Wołek
impart@impart.art.pl


Leszek Bzdyl - ,,Bonsai’’

tańczy - Leszek Bzdyl

choreografia - Katarzyna Chmielewska

światło - Michał Kołodziej

Bonsai w wykonaniu Leszka Bzdyla to minimalistyczny układ, który ujął widzów swoim zdystansowaniem i ironią. Choreografię tę stworzyła Katarzyna Chmielewska. Wykorzystanie dadaistycznej gry z formą jakże celnie prowadzi do korzeni nazwy założonego przez wykonawcę i choreografkę teatru - Dada von Bzdülöw.

Sławomir Bendrat, Dominik Krawiecki – ,,Yugoboy.com”
Choreografia: Sławek Bendrat
Występują: Sławek Bendrat, Dominik Krawiecki
Scenografia: Barbara Salchli
Muzyka: Bałkańska muzyka folkowa
Tłumaczenie: Paweł Bednarek, Walther Zimmerli

Spektakl zainspirowany przez wideo instalację ,,How we in the Balkans kill rats” serbskiej artystki Mariny Abramović. Twórczość performerki jest związana w dużej mierze z miejscem jej pochodzenia, sytuacją na Bałkanach i z doświadczeniem XX wieku. Prace wideo często połączone są z aktywnością performance, w których ciało artystki jest podstawowym medium i jednocześnie częstym tematem. W swojej pracy Bendrat bada historię i tradycję poprzez eksplorację seksualności. Zastanawia się jakie miejsce mogą mieć wierzenia, rytuały we współczesnej cywilizacji, poddanej zachodnioeuropejskiemu modelowi życia.

Spektakl dla widzów dorosłych

Harakiri Farmers/Ana Brzezińska"We are oh so lucky"
Obsada: Dominika Knapik, Klara Bielawka, Mariusz Zaniewski
Choreografia: Dominika Knapik
Scenariusz: Ana Brzezińska, Wojtek Klimczyk
Zdjęcia: Julia Pełka
Montaż: HOBO (Ana Brzezińska, Mira Suchowiejko)
Opracowanie muzyczne: Ana Brzezińska, Wojtek Klimczyk
Reżyseria: Ana Brzezińska

,,We are oh so lucky” to próba stworzenia hybrydalnego teatralnego języka, w którym ruch, obraz i słowo są wobec siebie równorzędne, dzięki czemu przekaz wymyka się jednoznacznej klasyfikacji.
To zbiór bodźców, z których widz konstruuje własną narrację dotyczącą codzienności.
Lucky (Dominika Knapik) – figura zainspirowana postacią z „Czekając na Godota” S. Becketta, prowadzi indywidualny pokaz elementarnych cząstek nowego języka, opisując rzeczywistość, która ją ukształtowała. Ta rzeczywistość może czasem wydawać się przerażająca, lecz to nie szkodzi. W końcu nic tak nie poprawia samopoczucia jak sport.

Luty 2010 - ,,IDIOTA albo TRANS” - foto: Marta Zgierska





























TOMASZ BAZAN / ROMUALD KRĘŻEL,,IDIOTA albo TRANS”

reżyseria, choreografia, koncept:TOMASZ BAZAN

muzyka:STEVEN REICH

wykonanie: TOMASZ BAZAN ROMUALD KRĘŻEL

konsultacje artystyczne: Richard Dennis, Tania Androwska, Janusz Opryński


Spektakl - prezentacja odnoszący się bezpośrednio do inspiracjipostaciami 'Jurodiwych', 'szalonych świętych', 'świętych głupców'. Pojęcieprzesunięcia fazowego w odniesieniu do zjawiska transu jako fenomenu kulturowegostało się główną zasadą w pracy z ciałem i głosem. Głównąmaterią prezentacji staje się słowo połączone bezpośrednio z ruchem iwypływające pod wpływem przekształceń ciała. Aktor/tancerz staje się pewnegorodzaju prelegentem – całość abstrakcyjnym 'wykładem'. Pozycją wyjściową do powstającego spektaklu stały się dwie książkiCezarego Wodzińskiego, któremu dedykowana jest ta praca: 'Święty Idiota'oraz 'Trans (...)'

Maria Stokłosa, Peter Pleyer
Prawa Półkula

choreografia Maria Stokłosa
współpraca choreograficzna Peter Pleyer
muzyka Hana Lee Erdman
tańczą Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska, Maria Stokłosa
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
partnerzy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Fundacja Burdąg

Prawa Półkula odsyła do tej części naszego mózgu, którą potocznie kojarzy się z emocjami i irracjonalnymi czy intuicyjnymi zachowaniami. Tytuł spektaklu wskazuje jednak bardziej punkt wyjścia dla pracy, a nie cel czy jego temat. Ruch poszukiwany będzie w obszarach przypisywanych prawej części mózgu - takich jak orientacja w przestrzeni, myślenie obrazowe, wrażliwość muzyczna. Celem projektu nie jest jednak zaangażowanie w neurologiczne rozważania. Stanowią one jedynie pretekst do odkrycia fizycznego odpowiednika tego, co niezrozumiałe, nielogiczne i niewerbalne i, jako wciąż na nowo odkrywana przestrzeń, tak bardzo fascynujące.
Poetycka przestrzeń spektaklu wymagać będzie od publiczności aktywności w nadawaniu strumieniowi oglądanych obrazów własnych (często sytuujących się poza codzienną logiką) znaczeń. Spektakl pragnie uaktywnić zarówno zbiorową jak i indywidualną wrażliwość i wyobraźnie publiczności odwołując się do jej wspomnień, wcześniejszych doświadczeń i wrażeń. Projekt zainicjowany przez Marysię Stokłosę (choreografkę wykształconą i pracującą przez lata poza Polską, którą publiczność Starego Browaru oglądała w solo „Vacuum” podczas Solo Maratonu 2008) powstał we współpracy z dramaturgiem Joanną Leśnierowską oraz choreografem Peterem Pleyerem (Niemcy), który objął spektakl artystyczną opieką.

czwartek, 5 listopada 2009

Marina Abramović

Performance jest wymagający, bo musisz stać przed ludźmi cały czas, zupełnie inaczej niż pracując w atelier, gdzie możesz pić kawę i słuchać muzyki. To o wiele, wiele trudniejsze. Wielu artystów to przerasta. Dlaczego nie miałabym używać mojego ciała, podejmować fizycznych wyzwań, patrzeć, jak daleko mogę się posunąć kontrolując ciało przez umysł. Performance opiera się na standardzie, że jest osoba, która robi coś przed publicznością i są widzowie, którzy na nią patrzą. Ta sytuacja zakłada pasywny udział publiczności, która tylko obserwuje. Uważam, że jedyna rzecz, jaka może wpłynąć na twoje życie, zmienić je - to własne doświadczenie. Tak samo z publicznością, musi przeżywać sytuacje razem ze mną. W moim życiu pojawiło się bardzo ważne rozróżnienie: ciało artysty, kiedy występuję a oni patrzą i ciało publiczne, gdzie buduję tzw. obiekty przenośne, które mają sens tylko w tamtej chwili i w tamtym miejscu, gdy publiczność ich doświadcza.
Marina Abramović